Zabawy psychoruchowe (wg metody Weroniki Sherborne)

 Większość ćwiczeń przebiega na dywanie, który daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Dziecko świadomie lub nie odczuwa stabilność podłoża i wie, że z dywanu nie może spaść.
Celem zajęć jest:
•  wyposażenie dziecka w świadomość własnego ciała;
•  usprawnianie ruchowe;
•  świadomość otaczającej przestrzeni i działanie w niej;
•  nauka dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi oraz nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu.
Zajęcia odbywają się raz w tygodniu z podziałem na grupy godzinowe
(każda grupa liczy maksymalnie 10 dzieci) i trwają 45 min.
 

 
Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne to zestaw ćwiczeń i zabaw ruchowych opierających się na dotyku, wzajemnych relacjach (rodzic-dziecko) zarówno fizycznych jak i emocjonalnych, których celem jest rozszerzanie świadomości samego siebie oraz pogłębienie kontaktu z innymi ludźmi.
Poprzez naturalność, prostotę i efektywność metoda ta jest propagowana jako jeden z ważniejszych czynników w rozwoju psychicznym małego dziecka.
Dzięki specyfice ćwiczeń dziecko poznaje własne ciało i kontroluje je. Nabywa pewności siebie, uczy współpracy z partnerem (dziecko-rodzic), rozwija koncentrację, ale przede wszystkim ćwiczenia te są dla maluchów świetną zabawą!
W metodzie Weroniki Sherborne wyróżniamy 4 grupy ćwiczeń ruchowych wspomagających rozwój malucha:
 


•  Ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała
Podstawową potrzebą każdego człowieka jest poznanie własnego ciała oraz umiejętność kontrolowania go. W rozwoju wiedzy o własnym organizmie można wyróżnić kolejne etapy: wyczuwanie własnego ciała, a następnie nazywanie jego części, przez co utrwala się wiedza o nim. Na tej podstawie może wykształcić się świadoma kontrola ciała i jego ruchów, a zatem i naszego zachowania.
Do najważniejszych części, których poznania i opanowanie powinno nastąpić jak najwcześniej, należą: stopy, kolana, uda, nogi. Są one szczególnie ważne, gdyż spełniają rolę filarów dźwigających nasz ciężar, tworzą fizyczną całość z podłożem, po którym stąpamy. Kontrola ich jest niezbędna do utrzymania pełnej równowagi.
 


•  Ćwiczenia pozwalające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w otoczeniu
Ćwiczenia te są ściśle związane z wcześniej opisanymi: należy bowiem poznać siebie, by mieć pewność w działaniu, a dzięki temu łatwiej nawiązywać kontakt z innymi. Ćwiczenia te umożliwiają poznanie otoczenia, dzięki czemu możemy czuć się swobodnie i nie obawiać się go. Jeżeli bowiem nie udaję nam się korzystać z "przestrzennej wolności", stajemy się niejako zahamowani w swoich działaniach, często przestraszeni, niechętni do przeciwstawiania się nowym sytuacjom, wyizolowani. Charakterystyczną cechą dla tej grupy ćwiczeń jest ich wykonywanie na podłodze (np. ćwiczenia polegające na przemieszczaniu się ).
 

 
•  Ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą
Ćwiczenia te polegają na zdobywaniu i wymianie wspólnych doświadczeń podczas sesji ruchowych. Ich pozytywny rezultat zależy od stopnia zaawansowania i zaangażowania ćwiczących. Są to ćwiczenia, w których partner "bierny" jest pod opieką osoby aktywnej. Wymaga to wyczucia osoby będącej " pod opieką", jej potrzeb, przeżyć i tym samym umożliwia osiągnięcie pełnej harmonii i współpracy. Omawiany typ ćwiczeń pozwala uczestnikom poznać swą siłę fizyczną. Osoba pasywna pozwala ,,przeciwnikowi" zbadać jego siłę, a jednocześnie ćwiczy, używając siły, która pozwala na współpracę z partnerem. W ten sposób ,, strona pasywna" uczy się wyczucia tej ,,drugiej strony".
Ćwiczenia te dają możliwość przeżycia wspólnego wysiłku fizycznego, np. podczas pchania i stawiania oporu. Rozwijają i uczą koncentracji, zwracania uwagi na osobę, z którą współdziała się w czasie ćwiczeń. Są one też dobrą zabawą, często towarzyszy jej śmiech, okrzyki. Takie reakcje pomagają uwolnić nagromadzone emocje, napięcia tkwiące w uczestnikach.
 

 
•  Ćwiczenia twórcze
Wszystkie aspekty ruchu mogą być rozwijane w ćwiczeniach proponowanych przez członków grupy. Osoba prowadząca zajęcia bacznie obserwuje uczestników zajęć, zachęca ich, ośmiela, chwali, a wówczas ćwiczenia przekształcają się w "ruch twórczy". Zwracamy uczestnikom uwagę na cechy i rodzaje ćwiczeń, np. ruchy szybkie lub wolne, silne lub słabe. Ćwiczenia "twórcze" w formie tańca zasługują na szczególną uwagę. Potrzeba tańca pozostaje niezmienna przez całe życie" od urodzenia do śmieci".
Ćwiczenia "twórcze" pozwalają nawiązać i pogłębić stosunki międzyludzkie, poznać sytuacje, których ćwiczący nie doświadczył by ze względu na swoje fizyczne lub psychiczne opory. Ćwiczenia "twórcze" i tańce - to działania, które powinny być dostępne każdemu, dają możliwość uwolnienia się od wewnętrznych napięć, niepokojów. Każdy może być twórcą w stopniu w jakim sobie życzy, a płynące stąd przeżycie zadowolenia, radości pomaga osiągnąć harmonię i zwiększa poczucie przynależności do grupy.  
 
 
POLECAMY
NASZE DRUGIE
PRZEDSZKOLE
 z ODDZIAŁEM
INTEGRACYJNYM


Jak oceniasz naszą stronę ?
 

Witamy w Akademii Rozwoju Dziecka Motylek - pierwszej takiej Akademii w Bydgoszczy !
Strona korzysta z plikw cookie (pl. ciasteczka) w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce lub konfiguracji usługi. Więcej informacji o ciasteczkach.